Ο πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να θέσει ενώπιον των βουλευτών «του» τη μεγάλη εικόνα.
Από σεβασμό, θα παραδεχθεί πως «γίνονται λάθη» (αλλά ποιος δεν κάνει;), θα δεχτεί ότι το «επιτελικό κράτος» κατέστη με τον χρόνο «ολιγότερο επιτελικό». Θα υπενθυμίσει ότι και ο ίδιος έχει νιώσει τη μοναξιά του «βουλευτή» απέναντι στον αιτούντα ψηφοφόρο. Σημασία έχει όμως -και θα επιμείνει σε αυτό- να πάει μπροστά η παράταξη, να σταθεί όρθιο το κόμμα, να μείνει ενωμένο και να συνεχίσει να κερδίζει τους δόλιους αντιπάλους.
Είναι αλήθεια ότι το επιτελικό επιτελείο δεν εμπιστεύεται κανέναν. Δυστυχώς αυτό φαίνεται και προκαλεί τη μεγάλη αναταραχή. Ο συνδυασμός καθιστά τη διακυβέρνηση πιο περίπλοκη από ποτέ. Ομως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει συνηθίσει να κοιτά μπροστά και ας παρατηρούν πολλοί ότι αυτό δεν είναι το ίδιο με το να κοιτάς υπεράνω. Αυτό το τελευταίο, ακόμη και στενοί συνεργάτες το παρατηρούν και το παραδέχονται. Προφανώς δεν το λένε στον αρχηγό. Φροντίζουν να τον κρατούν αισιόδοξο και βολονταριστή. Η εικόνα όμως δεν κρύβεται, αλλά βλάπτει σοβαρά το αρχηγικό προφίλ του αρχηγού. Αν δεν είσαι σε θέση να ακούς, δεν θα ακούσεις ούτε καν τον θόρυβο της πόρτας όταν κλείσει… πίσω σου.
Είναι επίσης αλήθεια ότι η κατάσταση της ίδιας της χώρας είναι σήμερα ακόμη πιο περίπλοκη. Από τότε που ανέλαβε η παρούσα πλειοψηφία, κινείται συνεχώς από τη μια κρίση στην επόμενη: πανδημία, εγκλεισμός και δανεισμός, πληθωρισμός 1, εκστρατεία Πούτιν, καταστροφή Ουκρανίας, διατροφική και ενεργειακή κρίση, πληθωρισμός 2, επιθετικός Ερντογάν και «γιούργια» στον Εβρο, επιχειρήσεις Ισραήλ στη Γάζα, συμμαχικοί βομβαρδισμοί στο Ιράν, μια ακόμη μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση και πληθωρισμός 3. Το τελευταίο είναι το χειρότερο γιατί κάνει ακόμη χειρότερο τον χειρότερο εφιάλτη κάθε δημοκρατικώς εκλεγόμενης διακυβέρνησης: την ακρίβεια.
Η περιπλοκότητα των διεθνών αναταράξεων απορροφά ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των πρωθυπουργικών πρωτοβουλιών. Ευτυχώς. Γιατί ο Μητσοτάκης έχει καταγράψει χειροπιαστές αλλά και άυλες επιτυχίες και για τη χώρα και για τον ίδιο. Αναγνωρίζεται τούτο από όλους. Λίγοι ηγέτες ευρωπαϊκών κρατών έχουν λόγο και ακούγονται από τους υπολοίπους μέσα σε αυτή την εξαιρετικά ακανθώδη αναταραχή που ζει η υφήλιος και, ειδικότερα, με τον χειρότερο μάλιστα τρόπο, η Ευρωπαϊκή Ενωση.
Ομως, η ίδια η χώρα έχει κάνει μικρά μόνο βήματα συνολικής προόδου. Η οικονομία παραμένει στα τελευταία σκαλιά παραγωγικότητας και αυτό είναι το μεγάλο εμπόδιο στη ριζική βελτίωση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών. Το αίσθημα ευμάρειας περνά στον πληθυσμό αφού πρώτα οι επιχειρήσεις δημιουργήσουν πρόσθετο προϊόν και καταγράψουν σοβαρά κέρδη. Ακολουθεί μείωση της ανεργίας. Ενδυναμώνονται τα δημοσιονομικά μεγέθη. Και μόνον στην τελευταία φάση μεγαλώνει, συγκριτικά, το διαθέσιμο εισόδημα.
Οταν οι πολίτες ξεκινούν να κάνουν τις απαραίτητες πρακτικές συγκρίσεις, λίγο καιρό πριν από τις κάλπες, τις κάνουν πάντα προς τα πίσω (πότε και με ποιον ήμασταν καλύτερα…) και προς τα κράτη που μας ανταγωνίζονται (ποια είναι καλύτερα από εμάς). Οι υποσχέσεις δεν μετρούν πλέον όσο παλιά. Εκτός αν οι ψηφοφόροι μπορούν να είναι σίγουροι πως θα φέρουν τη μετεκλογική κατάσταση στα… μέτρα τους: να δημιουργηθεί μεγάλη αναταραχή στους πολιτικούς και να επωφεληθούν οι πολίτες από την περίπλοκη κατάσταση που θα έχει προκαλέσει ένα εκκρεμές Κοινοβούλιο.
Ο πρωθυπουργός τείνει ευήκοον ους προς το επιχείρημα των απανωτών αναμετρήσεων, μέχρι να προκύψει καθαρή πλειοψηφία. Δυστυχώς αυτό ακούγεται εύηχο, κινδυνεύει όμως να εξελιχθεί σε παραφωνία. Δύσκολα θα επαναληφθεί η τραυματική εμπειρία που έζησε ο πατέρας του, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος άλλωστε είχε να παλέψει με τον «νόμο Κουτσόγιωργα». Τώρα ο νόμος είναι της ιδίας παράταξης. Το πρόβλημα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας είναι πόσους βουλευτές βγάζει ο δικός τους νόμος, ποιοι θα είναι αυτοί και σε ποιες περιφέρειες θα κρατήσει η Νέα Δημοκρατία τις δυνάμεις της.
Προσθέστε δύο ακόμη στοιχεία αυτής της μεγάλης αναταραχής. Το ένα, που δεν φαίνεται να έχει μετρηθεί επαρκώς από τους εκλογομαγείρους, είναι η προτίμηση των σημερινών ψηφοφόρων για κυβερνήσεις συνεργασίας. Είναι σίγουρα μεγαλύτερη στους νεότερους, αλλά και στους σκεπτόμενους που αντιλαμβάνονται τους κινδύνους της μεγάλης αναταραχής, ενώ οι περισσότεροι είχαν εμπιστευθεί έναν διαφορετικό από τον σημερινό Μητσοτάκη.
Το άλλο θέμα έχει να κάνει με το κατά πόσον πιάνουν τόπο τα χρήματα που μοιράζει το γκουβέρνο. Σίγουρα λιγότερο από την εποχή του ’80. Συνεχίζουν όμως να επηρεάζουν καθοριστικά τις μετακινήσεις όσων χρειάζεται να μετακινηθούν για να κερδηθούν μία προς μία οι βουλευτικές έδρες. Αυτόν τον βαρύ σταυρό ξέρουν να τον σηκώνουν οι βουλευτές. Το επιτελικό κράτος την ώρα της εκλογικής αναταραχής «δεν ξέρει την τύφλα του».
Πηγή
www.real.gr
