Η φετινή ΔΕΘ δεν πρέπει να γίνει ακόμη μία άσκηση προβολής στο 2030.
Η χώρα ασφαλώς χρειάζεται σχέδιο, μεταρρυθμίσεις και μακρύ ορίζοντα. Χρειάζεται όμως και κάτι εξίσου σημαντικό: να αισθανθεί ο πολίτης ότι η πρόοδος της οικονομίας περνά επιτέλους το κατώφλι του σπιτιού του. Η κυβέρνηση ορθώς επιμένει στη δημοσιονομική σταθερότητα. Θα ήταν όμως λάθος να παρουσιάσει περιορισμένες ελαφρύνσεις ως γενικευμένη αλλαγή της καθημερινότητας. Και θα ήταν μεγαλύτερο λάθος να μοιράσει την κοινωνία μόνο σε νέους, οικογένειες με μικρά παιδιά, ευάλωτους και συνταξιούχους, αφήνοντας αθέατη τη γενιά των 40 έως 60 ετών. Είναι οι άνθρωποι που πληρώνουν ακόμη το κόστος της προηγούμενης κρίσης, στηρίζουν παιδιά που δυσκολεύονται να αυτονομηθούν, φροντίζουν ηλικιωμένους γονείς και σηκώνουν το μεγαλύτερο φορολογικό και επαγγελματικό βάρος.
Δεν ζητούν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Ζητούν μια καθαρή ένδειξη ότι δεν θα μείνουν πάλι «στην απέξω». Η ΔΕΘ μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για ένα έντιμο κοινωνικό συμβόλαιο: συγκεκριμένα μόνιμα μέτρα από το 2027, σαφές χρονοδιάγραμμα και μετρήσιμο όφελος στο διαθέσιμο εισόδημα, λιγότερη φορολογική πίεση στην παραγωγική μεσαία «γενιά», ουσιαστική αντιμετώπιση της ακρίβειας και όχι διάχυση μικρών παροχών που χάνονται πριν γίνουν αισθητές. Η ανάσα που χρειάζονται δεν είναι επικοινωνιακή. Είναι η δυνατότητα να πληρώσουν υποχρεώσεις, να αποταμιεύσουν λίγο και να πιστέψουν ότι ο κόπος τους έχει ακόμη προσωπικό αντίκρισμα στη ζωή τους. Το 2030 είναι ένας θεμιτός εθνικός προορισμός. Δεν μπορεί όμως να λειτουργεί ως διαρκής αναβολή της ζωής. Η κυβέρνηση πρέπει να δείξει ότι ακούει όχι μόνο όσους ελπίζουν στο μέλλον, αλλά και όσους έχουν κουραστεί να το χρηματοδοτούν.
Πηγή
www.real.gr
