«Τα τροχιοδεικτικά» – Αρθρο του Δημήτρη Μιχαλέλη

Φτάσαμε στο σημείο εκείνο του δημόσιου διαλόγου, που για να συνομιλήσουμε για τα εθνικά θέματα οφείλουμε να κάνουμε μια παραδοχή, την οποία -υπό κανονικές συνθήκες- δεν θα έπρεπε ούτε να τη σκεφτόμασταν.

Η άποψη του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΙΧΑΛΕΛΗ – ΠΗΓΗ: Realnews

Πλην όμως, η εθνική εχθροπάθεια, ο κοινωνικός διχασμός και το μίσος -που διακρίνει κάποιους- για όλους όσοι δεν συμφωνούν με τις απόψεις τους έχουν αλλάξει την πολιτική συμπεριφορά. Και αυτή η παραδοχή που πρέπει να κάνουμε -για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε παρακάτω- είναι ότι κανείς και σε καμία στιγμή δεν μπορεί ούτε να αποδέχεται, αλλά ούτε και να προσδοκά κομματικά οφέλη από την «υιοθέτηση» της ατζέντας και της επιχειρηματολογίας της Τουρκίας και των φερεφώνων της.

Η αλήθεια είναι ότι δεν αρκεί μόνο να αποκηρύσσουμε μετά βδελυγμίας, ως εκ των ων ουκ άνευ, όσα υποστηρίζει η τουρκική προπαγάνδα, αλλά θα πρέπει να περιθωριοποιούμε και όσους -εντός ή εκτός συνόρων- καλούν κάθε ελληνική κυβέρνηση να τοποθετηθεί επί τουρκικών σεναρίων, ευχών, πόθων και παράνομων διεκδικήσεων. Τέτοια περιστατικά υπήρξαν ουκ ολίγα το τελευταίο διάστημα…

Αφού όμως κάναμε την παραδοχή, ας δούμε πώς πραγματικά συμπεριφέρεται η Τουρκία. Εφαρμόζει την πάγια τακτική της: Πριν από κάθε συνάντηση ή κρίσιμη συνομιλία των δύο πλευρών ανεβάζει κατακόρυφα τη λεκτική αντιπαράθεση, προσαρμόζοντάς την πάντα τόσο στη συγκυρία όσο και στις εσωτερικές ανάγκες της.

Αν και «ξαναζεσταμένο» το φαγητό της «πολεμικής των ανακοινώσεων», εντούτοις αυτή τη φορά το επεισόδιο χαρακτηρίζεται από κάποια νέα στοιχεία που θα μπορούσαν να δώσουν διαφορετική διάσταση. Πρώτον, η διεθνής συγκυρία επιτρέπει -ή δίνει την εντύπωση ότι επιτρέπει- σε ορισμένους ηγέτες να παρακάμπτουν το Διεθνές Δίκαιο, επιλέγοντας τη λογική της ισχύος. Δεύτερον, η ενίσχυση της διπλωματικής και αποτρεπτικής ισχύος της Ελλάδας, με την παράλληλη ενδυνάμωση της θέσης της σε διεθνείς οργανισμούς, προκαλεί εκνευρισμό στην Αγκυρα. Τούτων δοθέντων, δεν θα έπρεπε να θεωρήσουμε ως έναν απλό «τσαμπουκά» τη συμπεριφορά της Τουρκίας, ούτε -πολύ περισσότερο- ως το κλασικό τέχνασμα να ανοίγει πολλά θέματα για να μπορεί στη συνέχεια να αποσύρει κάποια. Μάλλον πρόκειται για μία από τις ενδείξεις μιας νέας συμπεριφοράς, στην προσπάθειά της να αναζητήσει διαφορετικό ρόλο και θέση στη μεταπολεμική νοτιοανατολική Μεσόγειο. Πρόκειται για τροχιοδεικτικές βολές και όχι για ευκαιριακό τσαμπουκά.