Η νίκη του AfD στη Σαξονία-Ανχαλτ, με ποσοστό περίπου 44%, δεν είναι ένα ακόμη τοπικό γερμανικό επεισόδιο.
Είναι ένας ευρωπαϊκός σεισμός. Οχι επειδή η ακροδεξιά κατέλαβε ήδη την εξουσία (δεν διαθέτει αυτοδυναμία και παραμένει απέναντί της το «τείχος» των άλλων κομμάτων), αλλά επειδή απέδειξε ότι μπορεί πλέον να μετατρέψει την οργή σε πλειοψηφικό ρεύμα.
Η ακρίβεια, η ανασφάλεια, το Μεταναστευτικό, η κόπωση από τον πόλεμο και, κυρίως, η αίσθηση ότι οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις δεν ακούν, σχηματίζουν ένα εύφλεκτο ευρωπαϊκό μείγμα. Εάν η γερμανική εξέλιξη λειτουργήσει ως επιταχυντής στη Γαλλία, όπου η Μαρίν Λεπέν και ο Εθνικός Συναγερμός διεκδικούν πλέον ευθέως την προεδρική εξουσία, τότε δεν θα μιλάμε για μεμονωμένες εθνικές εξαιρέσεις, αλλά για πολιτική χιονοστιβάδα.
Η Ελλάδα δεν βρίσκεται έξω από αυτό το κλίμα. Διαθέτει και κοινωνική δυσαρέσκεια και έντονη αντισυστημική ψήφο, ενώ η πολυδιάσπαση δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να αναζητήσει έναν νέο φορέα συσπείρωσης. Μέσα σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον κανονικοποίησης της ακροδεξιάς, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα επικίνδυνο «δικαίωμα αποδοχής», ακόμη και για κόμμα με πραγματικό καθοδηγητή, άμεσο ή έμμεσο, τον Ηλία Κασιδιάρη.
Το λάθος των δημοκρατικών δυνάμεων θα ήταν να απαντήσουν μόνο με απαγορεύσεις, καταγγελίες και ηθική υπεροχή. Η δημοκρατία ασφαλώς οφείλει να προστατεύει τα όριά της. Πρέπει, όμως, ταυτόχρονα να αφαιρεί από την ακροδεξιά την πρώτη ύλη της: την εγκατάλειψη, τον φόβο και την πεποίθηση ότι «κανείς δεν μας ακούει». Διότι οι χιονοστιβάδες δεν σταματούν με συνθήματα. Σταματούν πριν αποκτήσουν ορμή. Και αυτό απαιτεί λύσεις στα πραγματικά προβλήματα, πριν την οργή ιδιοποιηθούν οι εχθροί της.
Πηγή
www.real.gr
