Ένα συγκινητικό αποχαιρετιστήριο κείμενο από τον σπουδαίο συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου, για τον δημοσιογράφο Ιάσονα Τριανταφυλλίδη, που έφυγε από τη ζωή.
«Όσοι δεν γνώρισαν από κοντά τον Ιάσονα δύσκολα μπορούν να καταλάβουν το ειδικό βάρος της παρουσίας του και την προσωπικότητα του.
Αν θέλω να περιγράψω έναν αληθινό φίλο, όπως θα τον συναντούσαμε στα εφηβικά μυθιστορήματα, θα περιέγραφα τον Ιάσονα : ποιος θα σε υποστηρίξει, μόνος εναντίον όλων; Ο Ιάσων. Ποιος θα παίζει αληθινά ξύλο για σένα και θα κάτσει δίπλα σου στη μάχη μέχρις εσχάτων; Ο Ιάσων. Ποιος θα σε βρίσει πρώτος ιδιωτικά -αλλά ποτέ δημόσια – για τα λάθη σου; Ο Ιάσων. Ποιος θα σου κρύψει τον πόνο του, την αρρώστια του ή την ανάγκη του, μόνο και μόνο για να μη σε στεναχωρήσει; Ο Ιάσων.
Ο πρώτος στα δύσκολα. Ο πρώτος και στις χαρές (ακόμα σπανιότερο).
Σκεφτόμουν συχνά ότι αν κάποτε χρειαζόταν ένας ήρωας, προς μεγάλη έκπληξη των αγνώστων σε αυτόν, θα φαινόταν χωρίς δεύτερη σκέψη ο Ιάσων. Αρκεί να κινδύνευαν το πιστεύω του η οι φίλοι του.
Καταπληκτική παρέα. Άνθρωπος με βιώματα, γνώσεις και εμπειρίες. Εύρυθμος και ιδιόρρυθμος. Με ταπεραμέντο. (Ίσως ο ορισμός του).
Όσο άτακτος ήταν στα αντικείμενα, τόσο τακτοποιημένη είχε σκέψη και κρίση, απαλλαγμένη (ναι!) από εμπάθειες στη διαδικασία παραγωγής συμπερασμάτων – εκπεφρασμένη με παροιμιώδη ωστόσο ένταση και πάθος. Αυτή η αντίθεση είχε πολύ ενδιαφέρον γιατί η πρώτη φυσιολογική (ρηχή ωστόσο) αντίδραση ήταν ότι είναι εμπαθής. Όμως όχι! Ήταν αντικειμενικότατος στην διαδικασία μέχρι να βγάλει το συμπέρασμα του! Και μετά το ξεφούρνιζε, του έβαζε φωτιά να πυρπολήσει με αυτό το σύμπαν.
Προηγήθηκε της εποχής του σε πάρα πολλά. Όταν μίλαγε για τον παλαιό ελληνικό κινηματογράφο -που τον ήξερε όσο ελάχιστοι- όλοι τον λέγαν γραφικό. Ήταν η εποχή του κουλτουριάρικου σινεμά κι η «Φίνος Φιλμ» ήταν κόκκινο πανί. Ένας από αυτούς που τον λοιδορούσαν ήμουν κι εγώ. Όταν το κοίτασμα αυτό έγινε εκμεταλλεύσιμο, ήταν ο πρώτος που έβαζε φρένο και επανάφερε την ισορροπία. Το ίδιο με το Χόλυγουντ που οι αριστερές εποχές το περνούσαν γενεές δεκατέσσερεις.
Το ίδιο με τη Βουγιουκλάκη και τους σταρ. Όταν το πράγμα γινόταν λύσσα από αυτούς που πριν έβριζαν και κορόιδευαν ο Ιάσων αποκάλυπτε έναν σκληρό αλλά ακριβοδίκαιο κριτή. Ταυτόχρονα δεν μπερδευόταν ποτέ στην ιεραρχία των αξιών.
Το χιούμορ του, η καλή καρδιά του -αδέξια κρυμμένη σε μια πικρόχολη και συντριπτική εκφορά παιδικών παραδοξολογιών- συναντούσε αυτό το άσβεστο πάθος του για όσα αγάπησε. Για ζωή για ομορφιά, για αλήθεια, για Τέχνη.
Τον αγαπήσαμε πολύ αυτόν τον τόσο φλεγόμενο άνθρωπο. Σαν τον Ιάσονα άλλον δεν ξέρω. Και όμως το άλας της Γης είναι ακριβώς αυτός ο τύπος. Που θα πει την αλήθεια του, όταν όλοι ωραιολογούν ή σιωπούν φοβισμένοι. Που θα υψώσει ανάστημα στο άσχημο μόνος αυτές κόντρα σε όλους».
Πηγή
www.real.gr
